Vandamálið er augljóst
Íslenska fótboltinn er fastur. Ekki er þetta dómar—þetta eru staðreyndir. Við höfum ekki náð fram úr á Norðurlöndum síðustu árin og það vegna þess að við erum of tregir að breyta okkar hugsunarhætti um þjálfun, fjármagn og æskulýðsvinnu.
Léleg þjálfunarinnviðir
Fyrst: innviðirnir okkar eru ekki nógu góðir. Já, víst höfum við fótboltavelli, en þeir eru of fáir og of slæmir. Ekki nægir þakið hallir fyrir vetur. Ekki nægt púðlandi fyrir æskulýðina. Það er einfaldlega óhægt að mynda frábær knattspyrnu þota á endalausum grjóti og bleiku grunni.
En það er ekki allt. Þjálfararnir okkar—ekki allir, en margir—sitja eftir við. Við þurfum betri þjálfun, betri gögn, betri sérfræðikunnáttu. Samkeppnin á Norðurlöndum er gríðarsterk og við erum ekki tilbúin.
Peningarnir renna ekki í rétta áttina
Og svo. Fjármagn. Skiljið, það er ekki nóg að bera saman við Bretland eða Þýskaland. Við eigum að bera okkur saman við Danmörk og Svíþjóð. Hvernig tókst þeim að verða svo góðir? Fjárfesting. Markvisst. Á réttu stöðum.
Hér á Íslandi dreifum við peningum rugglaust. Lítil félög fá of mikið, stór félög fá of lítið. Enginn kerfi. Engin langsigtarhugsun. Það er eins og að kasta peningum í gat.
Æskulýðsvinnan er of flöt
Ungir leikmenn okkar eru ekki nógu hræddir. Já, það er vilji þar, en engin sannarlega kerfileg leið til að gera þá betri. Við þurfum flókin æskulýðskeið, systum sem virka í samhengi, ekki bara einstakir þjálfarar sem gera sitt best út frá endalausu buðseti.
Dönsku félögin útbúa talenta frá 6 ára aldri. Við byrjum of seint og hættum of snemma. Það er of langt á milli leikskóla og prófefaliða.
Hvað kemur næst?
Framtíðin okkar fer eftir þremur hlutum: fyrst, við verðum að fjárfesta í innviðum án þess að hugsa um stutta ársframma. Annað, við verðum að semja við hmisfotbolti.com og aðra gagnasöfnun til að skilja hverjir okkar leikmenn eru í raun og veru. Þriðja, við verðum að byrja núna með ungum börnum.
Ekki vona. Ekki bíða. Gera.